Πόρτες

               Πάντα  μπορείς να μπαίνεις σε πόρτες΄μικρές μεγάλες πολύχρωμες με έντονα χρώματα και στολισμένες με τέτοιο τρόπο που σε προσελκύουν να μπεις μέσα, το πότε και εάν θα μπεις αυτό παραμένει μια απορία που είναι στο καθένας μας να λύσει, το θέμα είναι ατομικό θα έλεγα πριν μπεις, αλλά αφού μπεις τότε γίνονται περίπλοκα τα πράγματα, απειλές για εξόδους απειλές για παραμονές απειλές για γλέντια και ιστορίες, οπότε σαν καλός οικοδεσπότης εσύ θα ακούσεις τον κρότο της πόρτας και θα αρχίσεις τον χορό, κανείς δεν σε κρατάει να μείνεις φυσικά, μόνο καμία σεισμική δόνηση έτσι φασαριόζα που είναι αυτή είναι που σε κάνει και  φεύγεις, ή όταν πλέον είσαι πολύ μικρός για την πόρτα ή η πόρτα πολύ μεγάλη για σένα, είναι αυτές οι αυξομειώσεις που σε μπερδεύουν τελικά, απλά να ξέρεις ότι «εδώ» δεν είναι μπες-βγες, ούτε τσιράκι της στιγμής, θα μπορούσα να πω ότι ποτέ δεν θυμάμαι πότε ήρθαν αλλά πάντα θυμάμαι πότε φεύγουν, θέλοντας και μη, σαν περαστικοί συναντιόμαστε πια, βαρά και εσύ βαρώ και εγώ, αλλά όταν είσαι έξω και σε βρει το χάραμα, από ανάγκη και μόνο θα χτυπήσεις, αλλά σε παρακαλώ….ΑΛΛΟΥ!

Οι ώρες

Έμεινα εδώ μετέωρος μετά από ώρες, μετά από χρόνια

εάν και άλλαξα εάν και έζησα, μετά από τόσο καιρό και όμως μου φαίνεται σαν μην πέρασε τίποτα από μπροστά μου, όλοι περαστικοί, όλοι

ώρες ώρες θυμάμαι πως σου είπα οτι σε αφήνω και δεν με ένιωσα

ώρες ώρες θυμάμαι πως άφησα εμένα στην τελική και όχι εσένα

ώρες ώρες θυμάμαι πως μου μιλούσες και δεν σε υπολόγιζα 
ώρες ώρες θυμάμαι πως μου γελούσες και δεν σε ένιωθα
ώρες ώρες θυμάμαι πως μου έλεγες πως μ΄αγαπούσες και δεν σε πίστευα

ώρες ώρες...τις φοβάμαι αυτές τις ώρες...

ακόμα κυνηγάω την σκια σου μέσα στα σκοτάδια 
είναι αυτές οι ώρες...να ξέρεις ατελείωτες!

Σε μια μέρα

ξέρεις τι?..

θέλω μια μέρα να ξυπνήσω και ο καφές μου να μην είναι σκέτος ως συνήθως

να βγω έξω χωρίς να προσπαθώ να σηκωθώ από το κρεββάτι

να μιλήσω με τον κολλητό μου και να μην τσακωθώ 

να πάω για καφέ με φίλους και να μην βαριέμαι όλη την ώρα

να μην λέω συγγνώμη εάν δεν το εννοώ και εάν το ακούω να μην το πιστεύω

αλλά θέλω και μια μέρα να σηκωθώ και να φωνάξω 

μέχρι να μην ακούω τίποτα άλλο παρά μόνο την φωνή μου

να ψάχνω μέσα μου για αλλαγή και όχι στους άλλους

να μην αλλάζω την σειρά των επίπλων επειδή ψάχνω μέσα μου για αλλαγή

να κοιτάξω τους ανθρώπους στα μάτια και να μην δω μίσος

να κοιτάξω έμενα στα μάτια και να μην δω εκδίκηση

να δω τους άλλους για αυτό που είναι

να μην δω έμενα για αυτό που φαίνομαι

να κοιτάξω απλά, και να πω μια λέξη και να γελάσω καθώς αποχωρώ · "ευχαριστώ.."

Η ζωη σαν πίνακας

κοιτούσα έξω από το μικρό παράθυρό μου
εγώ, ποτέ δεν ήξερα να ζωγραφίζω
και μου έδωσαν έναν πίνακα
ήταν άδειος όμως,
τίποτε δeν είχε πάνω
μονο ένα απέραντο άσπρο

εγώ, ποτέ δεν ήξερα να ζωγραφιζω
μου είπαν να τoν ζωγραφίσω
εγω προσπάθησα οσο μπορουσα να τoν κανω ωραίο
έβαλα πραγματικά τα δυνατά μου
εγω ποτε δεν ήξερα να ζωγραφίζω
και μου είπαν ότι είμαι αναγκασμένος να τον ζωγραφίσω

δεν ηξερα να ζωγραφίζω
και τελικα δεν τον έφτιαξα όπως ήθελα
τους ρωτησα εαν μπορουν να μου δώσουν έναν άλλο
αλλα μου απάντησαν οτι δεν θα πάρω άλλο πίνακά
αυτόν θα έχω για πάντα
και ότι λάθη και εαν κάνω
απλως να ζωγραφιζεις πανω τους!
και τους είπα μα έτσι θα μένει το λάθος..!
και εκείνοι μου είπαν "ναι μένει, αλλά μενει κρυμμένο, αυτό που φαίνεται πλέον θα είναι πιο όμορφο πιο προσιτό, αλλά το λάθος εξακολουθεί να υπάρχει, πάντα θα υπάρχει"

εγω ποτε δεν ήξερα να ζωγραφίζω, και ουτε ξερω ακόμα η αλήθεια είναι, αλλά πάντα δίνω ολο μου τον εαυτό
αυτός ειναι ο πίνακάς μου τελικά
και απλα ευχομαι να αναρτηθεί πλάι σε πίνακές που τον θεωρούν ωραίο, αλλά να μπορούν να αναγνωρίζουν και τα λαθη που εχουν συμβει στο εσωτερικο του


μόνο αυτό εύχομαι κοιτώντας έξω από το μικρό παράθυρό μου, βλέποντας τον πίνακά μου

Νιώσε με

Άκου το όνομά μου,θυμήσου με,δες με,αγάπησέ με,μίσησέ με,λάτρεψέ με,απογοήτευσέ με,κάνε με αναγκη σου,"φτύσε με",κάνε με χαρούμενο,μίλα μου,άκουσέ με,κάνε με φίλο σου,βρίσε με,κάνε με εχθρό σου κάνε με έναν ακόμη "άνθρωπο" εαν αντέχεις τα έντονα συναισθήματα